Rüzgârın diliyle konuşur yaprak.
Bir sır verir geceye çiçek.
Toprağın kalbinde atan canlı bir nabız.
İnsan duyar, kendisi gibi sever.
Geçer, gider insan ve her şey ama toprak kalır canlı yaşama.
Güneşin rengi sabahı boyar.
Turuncu bir umut, mavi bir özlem.
Gökyüzüyle göz göze gelen kuş.
Bir melodisi duyana ilham veren.
Yağmur, bir annenin dokunuşu gibi sevimli gelir.
Her damlası ile bir öykü yazar taştan taşa.
Solucan toprağı işler sabırla.
İnsanda fark eder ve yaşar bu küçük mucizeyi.
Bir sincabın telaşı, bir tilkinin kuyruğu.
Hepsi bir denge; Bir müthiş güzel doğanın içinde.
İnsan, doğa sahnesinde hem izleyici hem oyuncu.
Ama unutmasa insan doğada rolünü, sahnesi kararmasa!
Çünkü doğa susmaz ve kabada davranmaz!
O sadece var olur ve sabırla anlatır dinleyicilerine;
Renkleri ile sesleri ve dokusu ile yaşayan ve yaşatan bir şiir doğa.
