Tema: İnsanın deniz ve doğa karşısında huzur bulması, içsel kendiliği ve yaşamın sade
güzelliklerini fark etmesi.
Tür: Lirik
UFKA SİNEN İNSAN
Kıyıya vardığında insan,
içindeki bütün gürültüler susar biraz.
Deniz konuşmaz aslında,
ama herkes kendi yarasını onun sesinde duyar.
Martılar göğün beyaz harfleri gibi
maviliğin üstüne cümleler bırakır.
Rüzgâr, dağlardan topladığı serinliği
usulca omuzlara serer.
Uzakta güneş,
suya altından bir yol çizer;
sanki yürüyebilse insan,
bütün kırgınlıklarını geride bırakacak.
Kayalıkların sabrı vardır burada,
yıllardır dalgalara boyun eğmeyen.
Ağaç kokusu karışır tuza,
toprak ve deniz birbirine sarılır.
Bir çocuk kahkahası geçer kıyıdan,
ardında köpükler bırakır.
Bir balıkçı kendi ağını toplar,
akşamın turuncusu ellerine siner.
O vakit insan anlar;
dünya bazen sadece
bir dalga sesi,
bir tuz, yosun kokusu
ve ufka bakarken hafifleyen kalptir.
