Siyaset bazen meydanlarda yapılan konuşmalardan, televizyon ekranlarında verilen demeçlerden ve sandıktan çıkan sonuçlardan ibaret sanılır. Oysa tarihin derinliklerine bakıldığında görülür ki siyasetin asıl hikâyesi çoğu zaman görünmeyen koridorlarda yazılır. Kimi zaman bir partinin içine düşürülen fitneyle, kimi zaman körüklenen liderlik kavgalarıyla, kimi zaman da "değişim" adı altında sahnelenen büyük hesaplarla...
Türk siyasi tarihi, perde önünde görünen aktörlerden çok, perde arkasında kurulan oyunların izlerini taşır. Bu topraklarda siyasi partiler sadece rakipleriyle mücadele etmemiştir; zaman zaman kendi içlerinde oluşturulan fay hatlarıyla da sınanmıştır. Çünkü bazı güç odakları bilir ki güçlü bir hareketi dışarıdan yıkmak zordur. En etkili yöntem, onu içeriden tartışmalarla yormak, kendi içinde bölmek ve enerjisini tüketmektir.
Yakın siyasi tarihimize dönüp baktığımızda bunun örneklerini görmek mümkündür. Milliyetçi Hareket Partisi'nin yaşadığı sancılı süreç hâlâ hafızalardaki yerini koruyor. Parti içerisinde başlayan tartışmalar, zamanla ayrışmalara dönüştü ve sonunda Türk siyasetinin yeni bir aktörü ortaya çıktı. Elbette herkesin bu sürece ilişkin farklı değerlendirmeleri olabilir. Ancak şu gerçek inkâr edilemez: O gün yaşananlar sadece sıradan bir parti içi rekabet olarak okunmadı. Kamuoyunun önemli bir kesimi, çok daha büyük hesapların devrede olduğuna inandı.
Bugün ise benzer tartışmalar Cumhuriyet Halk Partisi etrafında dönüyor.
Türkiye'nin en eski siyasi partisi olan CHP, son yıllarda yalnızca iktidarla değil, kendi içindeki güç mücadeleleriyle de gündeme geliyor. Kurultaylar, değişim söylemleri, liderlik tartışmaları ve bitmek bilmeyen hizip savaşları... Bütün bunlar doğal siyasi süreçler olarak görülebilir. Ancak madalyonun diğer yüzüne bakanlar farklı sorular soruyor.
Kimler CHP'nin rotasını belirlemek istiyor?
Kimler parti içindeki mücadeleleri derinleştiriyor?
Kimler CHP'yi kendi siyasi projelerinin taşıyıcısı haline getirmeye çalışıyor?
Bu soruların cevapları bugün net olmayabilir. Fakat tarih bize şunu öğretiyor: Siyasette hiçbir büyük kırılma bir gecede yaşanmaz. Önce tartışmalar başlar. Sonra kamplaşmalar büyür. Ardından saflar belirginleşir. Ve en sonunda yeni yollar, yeni adresler ve yeni siyasi oluşumlar ortaya çıkar.
Bugün CHP'nin yaşadığı tabloyu izlerken birçok kişinin aklına aynı soru geliyor: Acaba Türkiye yeni bir siyasi ayrışmanın eşiğinde mi?
Bu noktada bir isim özellikle dikkat çekiyor: Kemal Kılıçdaroğlu.
Türk siyasetinin son yıllardaki en tartışmalı figürlerinden biri olan Kılıçdaroğlu, aynı zamanda CHP'nin en uzun süre görev yapan genel başkanlarından biri oldu. Kimileri onu sert şekilde eleştirdi, kimileri ise demokrasi mücadelesinin önemli bir aktörü olarak gördü. Ancak herkesin kabul etmek zorunda olduğu bir gerçek var: Kemal Kılıçdaroğlu kolay pes eden bir siyasetçi değildir.
Anadolu'nun mütevazı sokaklarından çıkan bu siyasetçi, yıllar boyunca ağır saldırılarla, siyasi baskılarla ve seçim yenilgileriyle karşı karşıya kaldı. Buna rağmen siyaset sahnesinden çekilmedi. Bu nedenle bugün yaşanan süreçte de CHP'nin dışarıdan yönlendirilmesine karşı duracağına inanan önemli bir kesim bulunuyor.
Çünkü mesele yalnızca bir genel başkanlık yarışı değildir.
Mesele, Türkiye'nin köklü siyasi damarlarından birinin geleceğidir.
Mesele, bir partinin kendi iradesiyle mi yol alacağı, yoksa dışarıdan şekillendirilen hesapların mı etkisi altında kalacağı sorusudur.
Belki de asıl dikkat edilmesi gereken nokta tam da burasıdır.
Türkiye son yıllarda siyasetin giderek sertleştiği, kutuplaşmanın arttığı ve yeni dengelerin oluştuğu bir dönemden geçiyor. Böyle dönemlerde siyasi partiler sadece rakipleriyle değil, kendi içlerindeki hesaplaşmalarla da mücadele etmek zorunda kalıyorlar. Tarih boyunca birçok büyük siyasi hareket dışarıdan gelen saldırılarla değil, içeride büyüyen çatlaklarla zayıflamıştır.
Bugün CHP'nin önünde duran en büyük sınav da budur.
Birlik mi?
Parçalanma mı?
Ortak akıl mı?
Yeni ayrışmalar mı?
Bunu zaman gösterecek.
Ancak unutulmamalıdır ki bu millet, masa başında yazılan senaryolardan çok daha güçlü bir siyasi hafızaya sahiptir. Bu ülkenin insanı yıllardır nice operasyonlar, nice mühendislik projeleri ve nice siyasi hesaplar gördü. Sonunda ise kararı her zaman sandık verdi.
Çünkü demokrasilerde son sözü ne kulisler söyler ne de görünmeyen koridorlar...
Son sözü millet söyler.
Ve millet konuştuğunda, bütün hesaplar yeniden yapılmak zorunda kalır.
