Bir Gün Gideceğim, Her Şeyi Anlatamadan…

Annemin cümlesi hâlâ kulaklarımda çınlar:
“Babanız eve geldiğinde gülümseyin; çünkü dış dünya acımasızdır, babaları sessizce yıpratır.”
Bu cümle, bir annenin merhametiyle bir babanın suskunluğunu aynı anda anlatan derin bir nasihattir. Çünkü baba çoğu zaman anlatmaz; yüklenir. Anne çoğu zaman söyler; sarar. İşte aralarındaki fark, başlı başına bir şiirdir.

Anne dokuz ay taşır, baba bir ömür…
Anne aç bırakmaz, baba aç kalmayasın diye kendini unutur…
Anne kalbini verir, baba sırtını dayanak yapar…
Annenin sevgisini doğduğun an hissedersin; babanın sevgisini ise çoğu zaman çok geç, belki de bir gün baba olduğunda anlarsın.

Biz Doğu’nun evlatlarıyız.
Ana-baba hakkını “hak” kelimesinin ötesinde, emanet bilen bir kültürün çocuklarıyız.
El öpmenin sadece bir gelenek değil, bir edep dersi olduğunu…
Büyüğün yanında susmanın eziklik değil, hikmet olduğunu…
Annenin duasının kalkan, babanın gölgesinin siper olduğunu bilerek büyüdük.

Ama bugün dönüp etrafımıza baktığımızda içimizi acıtan bir tabloyla karşılaşıyoruz.

Yeni nesil…
Her şeyi bilen ama kimseyi dinlemeyen,
Her şeye ulaşan ama hiçbir şeye doymayan,
Özgürlükle saygıyı, hakla hürmeti birbirine karıştıran bir nesil…

Anne-baba, artık “nasihat veren” değil “rahatsız eden” görülüyor.
Büyükler, tecrübe değil “engel” sayılıyor.
Telefon ekranları, anne yüzlerinden daha çok izleniyor.
Bir “günaydın anne”, bir “nasılsın baba” bile lüks sayılıyor.

Oysa anne-baba, senin hayatında tek taraflı sevginin adıdır.
Onlar senden vazgeçmez, sen vazgeçsen bile…
Onlar affeder, sen kırıcı olsan bile…
Onlar bekler, sen gelmesen bile…

Ve biz çoğu zaman şunu unutuyoruz:
Bir gün gerçekten gidecekler…
Her şeyi anlatamadan…
İçlerinde kalan binlerce kelimeyle…
Bir “nasılsın?” duyamadan…
Bir tebessüm göremeden…

Sonra biz kalacağız.
Boş bir sandalye, sessiz bir oda ve geç kalmış pişmanlıklarla…

Saygı, eski bir kelime değildir.
Sevgi, modası geçen bir duygu değildir.
Anne-baba, geride bırakılacak bir yük değil; omuzlarda taşınacak bir şereftir.

Bugün hâlâ yanındalarsa;
Git, sarıl.
Ellerini öp.
Sus ve dinle.
Haklı çıkmaya çalışma, hayırlı evlat olmaya çalış.

Çünkü bir gün, sen de baba olduğunda…
Ya da anne…
O zaman anlayacaksın:
Bazı sevgiler sessizdir,
Bazı emekler görünmezdir,
Ama ana-baba hakkı, insanın omzunda ömür boyu duran en ağır ve en kutsal yüktür.

Ve işte o gün, annemin cümlesini sen de kuracaksın:
“Babanız eve geldiğinde gülümseyin…”