Tiyatro Oyunu “Aydın Sesi"
Tür:
Drama - Felsefe
Bölüm:
Tek Perde
Mekân:
Bir lise konferans salonu. Arka fonda bir masa, bir sandalye, kitaplar. Sol tarafta bir kürsü. Sahne aydınlık ama sade.
KARAKTERLER
- Yağız: 40’lı yaşlarında, öğretmen ve düşünür. Sessiz ama kararlı bir kişiliği vardır. Derin düşünen, az konuşan ama söyledikleri yerini bulan biridir.
- Kıraç: 17 yaşında, kararsız, içsel çatışmalar yaşayan bir lise öğrencisi.
- YENİGÜL: 17 yaşında, özgüvenli, sorgulayan ve güçlü bir genç kız.
- SES (Anlatıcı): Zaman zaman iç sesi ya da dış ses olarak girer, Yağız’ın iç dünyasını yansıtır.
SAHNE AÇILIR
Işık sahnenin merkezine odaklanır. YAĞIZ kürsüde tek başına durur. Elinde bir kitap vardır. Derin bir nefes alır. Salonda öğrenciler görünmez, ama varlıkları hissedilir.)
Yağız: ((karşısındaki öğrencilere, sade bir dille):
Bir insanın ne olduğunu düşünmesi… cesarettir.
Ne olduğunu söylemesi… dürüstlüktür.
Gösterip yaşaması… sorumluluktur.
Anlatması ise… mirastır.
Ben, bugün size mirasımı anlatmaya geldim.
Ama önce kendime sormam gerekiyordu:
“Ben kimim?”
(Sessizlik. Sahnede hafif bir karartı. KIRAÇ içeri girer, gergindir. YAĞIZ'A yaklaşır.)
KIRAÇ (alıngan):
Siz hep böyle misiniz hocam? Söylediğinizle yaşadığınız aynı mı gerçekten?
Çünkü biz çevremizde tam tersini görüyoruz!
YAĞIZ (sakin):
Ben önce düşündüm, Kıraç. Düşünmeden konuşan çok gördüm.
Sonra sustum.
Ama sustuğum yer beni içimden kemirdi.
O yüzden konuştum.
Konuştuğumu yaşamadığım her an, dilim utandı.
O yüzden gösterdim.
Ve şimdi, anlatıyorum. Çünkü siz susmayın diye.
KIRAÇ (sert ama kırgın):
Ben ne düşündüğümü bilmiyorum. Söylesem alay ederler. Yaşasam yalnız kalırım.
Anlatamam bile… çünkü kimse dinlemiyor.
YAĞIZ (yaklaşır, gözlerinin içine bakar):
Önce kendini dinle.
Sonra düşün.
Sonra korksan bile söyle.
Yalnız kalsan bile yaşa.
Kimse anlamasa bile anlat.
Çünkü sen sustukça, başkalarının sesi seni yönetecek.
YENİGÜL içeri girer, duymuş gibi konuşmaya başlar.)
YENİGÜL:
Ben düşündüm. Korktum. Söyleyemedim.
Ama sizi gördüğüm gün…
"Demek ki bir insan, gerçekten kendisi gibi yaşayabiliyor" dedim.
İşte o gün, ben de anlatmaya başladım.
(YAĞIZ geri çekilir. Işık YENİGÜL ve KIRAÇ’A döner.)
YAĞIZ (arka fonda, sesi yankılı):
Ben ne olduğumu düşündüm.
Söyledim.
Gösterdim.
Ve şimdi anlatıyorum.
Çünkü siz tamamlayacaksınız.
(Işık yavaşça kararır. Sahne sessizleşir. Sadece YAĞIZ'IN sesi duyulur.)
SES (Anlatıcı):
Bazı insanlar gürültüyle gelir, iz bırakmaz.
Bazıları sessizce konuşur… ve sizi değiştirir.
PERDE KAPANIR.
