Gökyüzü mavi örtüsünü sermiş yine.
Toprak yeşil tabiatı üstüne sarmış.
İnsanın ayak izleri toprağa katılmış.
Tabiat tüm sevimliliği ile nimetlerini insanın önüne katmış.
Tarlaların, parkların, bahçelerin, ormanların kuşları şarkı söyler.
Rüzgarın valsi ağaçların dallarında, yapraklarda.
İnsan doğayı seyreder, mis gibi havasını çeker içine gönül huzuruyla.
Tabiatın canı, insana hayattır, yaşama sevgi.
Güneşin ışığı sularda kaynar ve de oynar.
Denizin kumları dağılır, taşları öpüşür.
İnsanın bedeni denizdeyken mutlulukla coşar ruhu.
Doğanın tatlılığı içinde erer sevince ve keyife.
Dağların dorukları bulutlara uzanır.
Çiçeklerin kokusu yerlere ve göklere rüzgarların koynunda taşınır.
İnsanın elleri toprakta, suda, bitkide dolaşır.
Tabiatın orkestrası ile neşesini bulur, rüyası ile uyanır.
Doğa ve insanın buluşması.
İki dünyanın birliği olmalı.
Birinin nefesi diğerini besleyen.
Birinin sevgisi diğerini aydınlatan.
Birlikte var olur insan ve tabiat, ayrılmaz.
Birlikte büyürler ve birlikte yaşarlar.
Doğada anlamını arar insan.
Doğanın aklında ve kalbinde yaşar insan.
