Türkiye siyasetinde bazı kırılmalar vardır; yalnızca bir parti içi tartışma olarak kalmaz, bir dönemin ruhunu değiştirir. Cumhuriyet Halk Partisi’nde son günlerde yaşanan “mutlak butlan” krizi de işte böyle bir kırılmanın eşiğinde duruyor. Çünkü mesele artık yalnızca bir kurultayın iptali ya da bir genel başkanlık tartışması değildir. Mesele, yıllardır biriken güvensizliklerin, hizip savaşlarının, belediye tartışmalarının ve parti içindeki ahlaki erozyon iddialarının gün yüzüne çıkmasıdır.

Siyaset bazen ağır yürür; fakat kırılınca da gürültülü kırılır.

Bugün CHP’nin içinde yaşanan tabloya bakıldığında, yalnızca hukuki bir kavga değil, aynı zamanda bir “kimlik savaşı” yaşandığı görülüyor. Bir tarafta partinin geleneksel damarını temsil ettiğini düşünenler, diğer tarafta değişim sloganıyla ortaya çıkan yeni kadrolar… Fakat toplumun dikkatini çeken asıl mesele bu güç mücadelesinin ötesinde başka bir yerde duruyor: Belediyeler etrafında oluşan rant iddiaları, liyakat tartışmaları, şaibeli ilişkiler ve parti tabanında giderek büyüyen “ahlaki çözülme” algısı.

Yerel yönetimler bir siyasi partinin vitrini gibidir. Eğer vitrinde çatlak varsa, içerideki yapının sağlamlığı da sorgulanır. Son yıllarda CHP’li bazı belediyelerle ilgili ortaya atılan;

• ihale tartışmaları,
• akraba kayırmacılığı iddiaları,
• rüşvet suçlamaları,
• belediye kadrolarında partizanca yapılanmalar,
• sosyal medya skandalları,
• yaşam tarzı üzerinden büyüyen tepki parti tabanında bile sessiz bir huzursuzluk oluşturdu.

Bir dönem “temiz siyaset” söylemiyle geniş kitleleri etkileyen CHP’nin bugün en büyük sınavı tam da burada başlıyor. Çünkü seçmen artık yalnızca ideolojiye bakmıyor; ahlaka, şeffaflığa ve yönetenlerin hayat tarzı ile söyledikleri arasındaki uyuma da dikkat ediyor.

Tarih bize şunu gösteriyor: Büyük partiler dışarıdan değil, içeriden çözülür. ANAP bunun örneğini yaşadı. DSP parçalandı. MHP farklı dönemlerde bölünmeler gördü. AK Parti içinde bile zaman zaman yeni parti arayışları ortaya çıktı. Şimdi aynı soru CHP için soruluyor:

“Parti içinde yeni bir ayrılık olur mu?”

Aslında bu ihtimal artık sadece kulis dedikodusu değil. Çünkü kurultay tartışmalarıyla birlikte partideki fay hatları daha görünür hale geldi. Bir kesim mevcut yönetimin parti ruhundan uzaklaştığını düşünürken, diğer kesim eski yapının değişime direndiğini savunuyor. Böyle dönemlerde siyaset yeni yollar üretir. Yeni hareketler, yeni oluşumlar ve bazen yeni partiler doğar.

Fakat burada asıl önemli olan şey şudur: Bir siyasi hareket yalnızca koltuk kavgası yüzünden bölünmez. Eğer tabanda derin bir güven kaybı oluşmuşsa, insanlar artık aynı hikâyeye inanmayı bırakmışsa, işte o zaman ayrılıklar kaçınılmaz hale gelir.

CHP bugün tam da böyle bir eşikte duruyor.

Kurultay iptali yalnızca hukuki bir mesele değildir; aynı zamanda partinin meşruiyet tartışmasının da merkezine dönüşmüştür. “Delegelerin iradesi etkilendi” iddiası bile başlı başına ağır bir siyasi yaradır. Çünkü bir partinin en kutsal alanı sandığıdır. Eğer kendi içindeki sandığa gölge düşerse, toplumun karşısında güven üretmek de zorlaşır.

Ve toplum artık şunu soruyor: “Türkiye’ye umut olacağını söyleyen bir parti, önce kendi içinde adaleti sağlayabiliyor mu?”

İşte bütün mesele burada düğümleniyor.

Önümüzdeki süreçte CHP içinde yeni kopuşlar yaşanır mı, yeni siyasi hareketler doğar mı, bunu zaman gösterecek. Ancak görünen gerçek şu ki; siyaset yalnızca sloganla değil, ahlakla ayakta kalır. Güç, denetlenmediğinde kibri doğurur. Kibir ise en büyük partileri bile içten içe çürüten sessiz bir zehirdir.