Evleri, işyerleri yıkılan depremzedeler, kendilerine yeni bir hayat kurmayı planlarken nereden başlayacaklarını ne yapacaklarını henüz bilemiyor. Hürriyet olarak evini taşıyan, çadır kentte hayat mücadelesi veren ailelerle konuştuk...Hatay’ın Ürgen Paşa Mahallesi’ndeki evleri hasar gören Açıkgöz ailesi, ağır hasarlı binadan sağlam kalan birkaç parça eşyasını alarak yakınlarının ‘şimdilik’ Altınözü ilçesindeki evlerine taşınıyor... Baba Mehmet Açıkgöz, “Kardeşlerimin evine gidiyorum. Orada ne kadar kalabiliriz? Artık Hatay’da bizim için hayat bitti. Buranın kendine gelmesi yıllar alacak. Yok olan bir kentte nasıl çalışacağız? İki oğlum var; Yiğit ve Mert. Biri 10 diğeri 15 yaşında. Nerede, nasıl okuyacak, yerle bir olan kentte nasıl yaşayacaklar? En başta onlar için başka bir şehirde yeni bir hayat kuracağız. Başka çaremiz yok. Ama ne yapacağız, hangi şehirde yaşayacağız bilmiyorum...” diyerek hayatındaki belirsizliği anlattı.‘DEVLETİMİZ GÜÇLÜDÜR AÇ AÇIKTA BIRAKMAZ’
Sutaşı Mahallesi’nde evi yıkılan Casim Çoban eşi Reyyan, torunları ve bazı akrabaları ile Yeni Hatay Stadyumu yanında yaşıyor. Çadırkentte banyo dışında eksiklerinin olmadığını dile getiren Casim Çoban, “Benim evim ve ahırım yıkıldı. Hayvanlarımızın bir kısmını bulduk. Oğlum köyümüze gidip gelerek hayvanlarımıza bakıyor. Ne zamana kadar çadırda kalırız bilmiyoruz. Ama devletimiz güçlüdür, bizi aç açıkta yalnız bırakmaz” dedi.‘HATAY’I TERK ETMEK İSTEMİYORUZ AMA...’
Akçaova Mahallesi’nde yıkılan iki katlı evin birinci katından sağ kurtulan Fuat Zitto eşi Kübra ve 8 aylık bebeği Elmas’la Yeni Hatay Stadyumu’nda çadır kentte yaşıyor. Fuat Zitto, “Gidecek yerimiz yok. Buraya sığındık. Hatay’ı bırakmak istemiyoruz ama ne yapalım başka çare yok. Burada çalışamayız bile nerede ne yapacağız? Bazı yakınlarım Bursa’ya Isparta’ya gitti. Orada devlet himayesinde yurtlara yerleştiler... Biz de gideceğiz. Ama nereye gideceğimizi bilmiyoruz” sözleriyle geleceğe dair aklındaki soruları aktardı.‘TEK ÇARE BAŞKA ŞEHİR BAŞKA İŞ’
Şino Mahallesi’ndeki evinin de çalıştığı ambalaj fabrikasının da yıkıldığını söyleyen Vahit Zitto, “Eşim ve kızlarımla kurtulduk. Ama ağabeyimi ve birçok akrabamızı kaybettik” dedi. Vahit Zitto, eşi Aya, 5 yaşındaki kızı Elif ve 1.5 yaşındaki kızı Ayten’le birlikte çadır kentte yaşıyor. “Çadırı kendimize yuva yaptık” diyen Zitto, “Bugüne kadar iyi kötü geçiniyorduk. Hatay’da evimiz kiraydı ama içinde tüm birikimlerimizle yıkıldı. Köyümüz Yeşilova’da bir evimiz vardı o da yıkıldı. Gidecek yerimiz kalmadı. Ne ev kaldı ne İŞ... Tek çare, başka bir şehirde başka bir iş bakacağım.”
Sutaşı Mahallesi’nde evi yıkılan Casim Çoban eşi Reyyan, torunları ve bazı akrabaları ile Yeni Hatay Stadyumu yanında yaşıyor. Çadırkentte banyo dışında eksiklerinin olmadığını dile getiren Casim Çoban, “Benim evim ve ahırım yıkıldı. Hayvanlarımızın bir kısmını bulduk. Oğlum köyümüze gidip gelerek hayvanlarımıza bakıyor. Ne zamana kadar çadırda kalırız bilmiyoruz. Ama devletimiz güçlüdür, bizi aç açıkta yalnız bırakmaz” dedi.‘HATAY’I TERK ETMEK İSTEMİYORUZ AMA...’
Akçaova Mahallesi’nde yıkılan iki katlı evin birinci katından sağ kurtulan Fuat Zitto eşi Kübra ve 8 aylık bebeği Elmas’la Yeni Hatay Stadyumu’nda çadır kentte yaşıyor. Fuat Zitto, “Gidecek yerimiz yok. Buraya sığındık. Hatay’ı bırakmak istemiyoruz ama ne yapalım başka çare yok. Burada çalışamayız bile nerede ne yapacağız? Bazı yakınlarım Bursa’ya Isparta’ya gitti. Orada devlet himayesinde yurtlara yerleştiler... Biz de gideceğiz. Ama nereye gideceğimizi bilmiyoruz” sözleriyle geleceğe dair aklındaki soruları aktardı.‘TEK ÇARE BAŞKA ŞEHİR BAŞKA İŞ’
Şino Mahallesi’ndeki evinin de çalıştığı ambalaj fabrikasının da yıkıldığını söyleyen Vahit Zitto, “Eşim ve kızlarımla kurtulduk. Ama ağabeyimi ve birçok akrabamızı kaybettik” dedi. Vahit Zitto, eşi Aya, 5 yaşındaki kızı Elif ve 1.5 yaşındaki kızı Ayten’le birlikte çadır kentte yaşıyor. “Çadırı kendimize yuva yaptık” diyen Zitto, “Bugüne kadar iyi kötü geçiniyorduk. Hatay’da evimiz kiraydı ama içinde tüm birikimlerimizle yıkıldı. Köyümüz Yeşilova’da bir evimiz vardı o da yıkıldı. Gidecek yerimiz kalmadı. Ne ev kaldı ne İŞ... Tek çare, başka bir şehirde başka bir iş bakacağım.”
