Bir kaç gündür hemen her yerde Kuran-ı Kerim’e tekme atan liseli çocukları konuşuyoruz. Mushafa yapılan bu terbiyesizlik karşısında şaşkın durumdayız.
Herkes soruyor:
- Bu gençleri kim yetiştiriyor?
- Bu kadar din düşmanı ne vakit oldular?
- Bunlara ne ceza verilecek?
- Bunlar Müslüman evladı değil mi?
- Bu yapılan hakaret Kuran’a değil de filan kişiye yapılsa idi böyle mi olurdu?
Sorular çok…
Bazıları da bunu özgürlük olarak görerek çocukların yanında yer alıyor.
Peki neden bunlar oluyor?
Kim suçlu, kim haklı?
Çözüm, çare nedir?
Önce şunu ifade edelim; Kuran’ın mushafına tekme atan suçlu da asırlardır onu hayatından çıkaranlar haklı mı?
Kuran ne kadar ailemizi şekillendiriyor?
Ne kadar ticaretimizde hakim?
Siyasetimize malzeme olmanın ötesinde ne kadar etki ediyor?
Hükümleri hayatımızda ne kadar yer alıyor?
Metni tekmelenen Kuran’ın hükmünü tekmeleyeli ne kadar zaman oldu?
Buna karşı tepkimiz, tedbirimiz ne oldu?
Sorular… Sorunlar…
Çare:
1. Bir kap içinde olanı sızdırır. Gerek okullarda gerekse aile ve toplumda çocuklarımızın kalplerini imanla, güzel ahlakla, Allah sevgisi ve korkusuyla beslemeliyiz.
2.Zihinlerini sadece üç günlük dünyada karşılaşacağı sınavlarda lazım olan bilgilerle değil ebedi alemdeki büyük sınavlarda başarılı olacak bilgilerle donatmalıyız. Toprağın üstü kadar altını da dikkate almalıyız.
3. Başta eğitim kurumları ve aileler olarak işin başında bulunanlardan uygulayıcılara kadar gençliğin imanının çalındığı gerçeğini görüp buna çare aramayı dert edinmeliyiz.
Laf arasına sıkıştırılan bir şey değil en önemli işimiz olmalı.
4. Çocuklara kızarak, kınayarak, tehdit ederek bir yere varamayız. Ancak onları önemseyerek, dert edinerek ikna ederek, doğrusunu doğru bir yöntem, doğru bir dil ile anlatarak neslimizi koruyabiliriz.
5. Kuranı Kerim’i seçmeli ders yaptık. Ama seçilmesi için en yukardan aşağıya, STK’lardan ailere gerekli önemi vermedik. Gençlerde neler sınavda çıkacaksa onu seçiyorlar. Biz önemsemezsek çocuklarımız asla benimsemeyecektir.
6. “Temsil tebliğden önce gelir.” İlkesince çocuklarımıza yaşantımızla örnek olmalıyız. Çocuklar bizim ne dediğimize değil ne yaptığımıza bakar. Dudaklarımızın değil ayak izlerimizin peşinden gelir.
7. Kuran’ın tüm insanlık, ailelerimiz ve dünya için çözümler getiren bir kitap olduğunu uygulamalarımızla ortaya koymamız lazım.
Kuran; cenazelerde, merasimlerde, sosyal etkinliklerin açılışında okunan tören kitabı değil hayatımızı her yönüyle şekillendiren hayat nizamıdır.
Mehmet Akif ne güzel anlatmış:
Ya açar nazm-ı celilin bakarız yaprağına,
Yahut üfler geçeriz bir ölünün toprağına.
İnmemiştir hele Kuran, bunu hakkıyla bilin,
Ne mezarlıkta okunmak, ne de fal bakmak için.
Rabbim Kuranı hayatımıza hakim kılmayı nasip etsin.
cemal yılmaz eğitimci
Herkes soruyor:
- Bu gençleri kim yetiştiriyor?
- Bu kadar din düşmanı ne vakit oldular?
- Bunlara ne ceza verilecek?
- Bunlar Müslüman evladı değil mi?
- Bu yapılan hakaret Kuran’a değil de filan kişiye yapılsa idi böyle mi olurdu?
Sorular çok…
Bazıları da bunu özgürlük olarak görerek çocukların yanında yer alıyor.
Peki neden bunlar oluyor?
Kim suçlu, kim haklı?
Çözüm, çare nedir?
Önce şunu ifade edelim; Kuran’ın mushafına tekme atan suçlu da asırlardır onu hayatından çıkaranlar haklı mı?
Kuran ne kadar ailemizi şekillendiriyor?
Ne kadar ticaretimizde hakim?
Siyasetimize malzeme olmanın ötesinde ne kadar etki ediyor?
Hükümleri hayatımızda ne kadar yer alıyor?
Metni tekmelenen Kuran’ın hükmünü tekmeleyeli ne kadar zaman oldu?
Buna karşı tepkimiz, tedbirimiz ne oldu?
Sorular… Sorunlar…
Çare:
1. Bir kap içinde olanı sızdırır. Gerek okullarda gerekse aile ve toplumda çocuklarımızın kalplerini imanla, güzel ahlakla, Allah sevgisi ve korkusuyla beslemeliyiz.
2.Zihinlerini sadece üç günlük dünyada karşılaşacağı sınavlarda lazım olan bilgilerle değil ebedi alemdeki büyük sınavlarda başarılı olacak bilgilerle donatmalıyız. Toprağın üstü kadar altını da dikkate almalıyız.
3. Başta eğitim kurumları ve aileler olarak işin başında bulunanlardan uygulayıcılara kadar gençliğin imanının çalındığı gerçeğini görüp buna çare aramayı dert edinmeliyiz.
Laf arasına sıkıştırılan bir şey değil en önemli işimiz olmalı.
4. Çocuklara kızarak, kınayarak, tehdit ederek bir yere varamayız. Ancak onları önemseyerek, dert edinerek ikna ederek, doğrusunu doğru bir yöntem, doğru bir dil ile anlatarak neslimizi koruyabiliriz.
5. Kuranı Kerim’i seçmeli ders yaptık. Ama seçilmesi için en yukardan aşağıya, STK’lardan ailere gerekli önemi vermedik. Gençlerde neler sınavda çıkacaksa onu seçiyorlar. Biz önemsemezsek çocuklarımız asla benimsemeyecektir.
6. “Temsil tebliğden önce gelir.” İlkesince çocuklarımıza yaşantımızla örnek olmalıyız. Çocuklar bizim ne dediğimize değil ne yaptığımıza bakar. Dudaklarımızın değil ayak izlerimizin peşinden gelir.
7. Kuran’ın tüm insanlık, ailelerimiz ve dünya için çözümler getiren bir kitap olduğunu uygulamalarımızla ortaya koymamız lazım.
Kuran; cenazelerde, merasimlerde, sosyal etkinliklerin açılışında okunan tören kitabı değil hayatımızı her yönüyle şekillendiren hayat nizamıdır.
Mehmet Akif ne güzel anlatmış:
Ya açar nazm-ı celilin bakarız yaprağına,
Yahut üfler geçeriz bir ölünün toprağına.
İnmemiştir hele Kuran, bunu hakkıyla bilin,
Ne mezarlıkta okunmak, ne de fal bakmak için.
Rabbim Kuranı hayatımıza hakim kılmayı nasip etsin.
cemal yılmaz eğitimci
